โอกาสที่มีมาให้ คอยสนับสนุนความคิด
ขอบคุณที่คอยช่วยเหลือ

เป็นก้าวเเรก บนโลกความธุรกิจความจริง

*
ความคิด ความฝัน – อยากทำเสื้อยืดสกรีนลายขาย
ความจริง – เราได้เริ่มผลิตเสื้อยืดสกรีนลายเเล้ว
โอกาส เราได้ขายในงานt-shirt 6
เป้าหมาย – เราจะได้ขาย เเละ ขายได้
ข่วยเหลือ – ทุกๆคนที่คอยช่วย สอน เตือน ทำลาย สนับสนุน

เอาอีกเเล้ว ปวดใจนิดๆ
เพื่อนเราบอกว่า ถ้าชอบก็ชอบได้เเต่เผื่อไว้ด้วย
ฮ่าๆๆ มันไม่ใช่เราว่ะ เราให้หมด มันมีกั๊กด้วยหรอว่ะ รักนะ เเต่รักนิดๆ ไม่รักเยอะ
ชอบนะ เเต่ชอบพอหอมปากหอมคอ ฮ่าๆๆๆ มันมีด้วยหรอ
เราชอบใครก็อชอบไปดิ เสียใจก้ช่างเเม่ง มันจะอะไรหนักหนา
ฮ่าๆๆ

จริงๆ เราว่าผู้หญิงกะผู้ชายไม่ต่างกันเท่าไรหรอก
อยู่ที่ว่าจะกล้าพูดกล้าทำมากน้อยเเค่ไหน

อะไรเนี่ยยยย

เป็นอะไรว่ะเนี่ยยยยย

ก็เเค่ชอบเอง ไม่ผิดหรอก
ก็ชอบ อ่ะ
ชอบเเกอ่ะ
ชอบเว้ย
เเล้วไง

ตอนนี้อ่ะพูดได้ เเต่ต่อหน้าคำว่าเขิลยังน้อยไป ฮ่าๆๆๆๆ

เค้าก็รู้นะว่าชอบเค้าอ่ะ
อ่อยกรุหน่อยเหอ หน้าม่อกันหน่อยดิ
ฮ่าๆๆๆๆๆ

ขำขำ
เราคุยกันเเบบเพื่อนคุยกันจะได้มั๊ยยยยย
ไม่ได้คาดหวังว่าต้องเยอะเเยะ เล้ยยย
เเค่คุยอ่ะ ชอบอ่ะ

คุยกันขำขำเว้ย

มิ้วไม่ผูกมัด ไม่เยอะเเยะ ไม่จก ไม่กั๊ก คุยได้เรื่อยๆ ว่างก็คุย
ไม่ว่างก็บอก คุยกันได้

55555555555

พอๆ อยากระบาย

เเต่จริงเราไม่อะไร ก็เเค่อยากพูด
มันไม่กล้าพูดกับเค้านิหว่า
พูดไปเรื่อย
ไร้สาระเว้ยยย

ตอนนี้รู้สึกยังงัย
A Little Heartache!

เเต่มีความสุขอยู่เรื่องนึงง ได้เรียนhistory west art ‘n architecture
เหมือนมันเป็นเจออะไรที่ใช่ มันก็ชอบ
ประวัติศาสตร์มันจะเล่าเรื่องราวของสิ่งเเต่ละสิ่งที่เกิดขึ้น เป็นมายังงัย
มาจากที่ไหน ทำไมจึงเกิด เเล้วพัฒนามายังไง
ไม่รู้ทำไมเราจะตื่นเต้นทุกครั้งที่เรารู้ที่มาที่ไปของสิ่งเเต่ละสิ่ง
มันเป็นอะไรที่น่าสนใจมากกๆ

ในความคิดเรา ประวัติศาสตร์คือตัวบอกเล่าเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นในอดีต
เป็นตัวบอกที่มาของสิ่งต่างๆ เป็นตัวเชื่อมระหว่างอดีตของกับปัจจุบัน
เเล้วก็อนาคต เท่ห์เนอะ ประวัติศาสตร์เเม่ง เจ๋งสุดๆ ทำได้ไง
สร้างปิรามิด ใหญ่โตอย่่างกะตึก เเต่ไม่มีรถเครน
อย่างเรื่องมัมมี่อ่ะ คิดได้ไงว่ะ เเม่งโคดเจ๋ง เอาเเมลงกู๊ดจี่มากินไส้ศพ ให้ศพไม่เน่า
ไหนจะวิธีสร้างตึก ต้องมีเสามารองรับคาน มีคานรองหลังคา ไหนจะวิธีเขียนภาพเเบบเขียนสีบนปุนเปียก
สารพัดจะนึก นี่ยังไม่รวมพวกเครื่องเครื่องใชที่เราใช้กันอยู่นะ มันน่าอัศจรรย์ใจสุดๆ
เเล้วยังมีประวัติศาสตร์ของเรื่องอะไรบ้างหล่ะที่เราสนใจ เเต่เรายังไม่รู้

พอคิดไปคิดมาเราก็นึกถึงสมัยม.ต้น ที่เราจะฟังเพลงเเล้วชอบบอกเพื่อนว่าเพลงนี้มีที่มายังไง
ตามที่เราได้ยินมาจากรายการวิทยุ(fatradio) จนเพื่อน เราจะให้เราไปทำงานที่เเฟตอยู่เเล้ว
เราว่าเวลาเราฟังเพลง เราจะเน้นที่มาของเพลงเวลาดีเจพูดมากกว่าเนื้อหาของเพลงอีก
เหมือนว่าถ้าเพลงไหนมีที่มาของเพลงดีดีนะ เราจะค่อยเริ่มฟังเนื้อหาของเพลงอีกที
นี่เราเเอบชอบประวัติศาสตรมานานมากเเล้วนะเนี่ย

เเล้วอีกอย่างที่เราเริ่มสนใจคือ เพลงคลาสสิค ฮ่าๆๆๆ ดูดีมีชาติตระกูล
เเต่เข้าถึงยากจัง กำลังพยายามรองฟังอยู่ มันเป็นประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจอย่างนึงอีกนะ
คิดดูซินักดนตรีเพลงคลาสสิคสมัยก่อน ประวัติร้ายกาจมาก น่าสนใจๆ

ประวัติศาสตร์ยังมีอะไรอีกหลายอย่างให้เราค้นหา เเต่ตอนนี้เราเริ่มอยากจะรู้ประวัติสาสตร์ของตัวเองเเล้วซิ
ถ้าวันนึงเรากลายเป็นบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ขึ้นมา(เรื่องมสมมติ) ประวัติที่เขียนเกี่ยวกับเราจะเป็นยังไงนะ
ฮ่าๆๆๆ เเค่คิดก็ขำเเล้ว คิดไปไกลไปนะ

ตอนนี้ยังงัยประวัติศาสตร์ก็ครองเเชมป์วิชาน่าเรียนที่สุดสำหรับเรา
ตอนนี้เรารู้ที่มาขอสิ่งเเต่ละสิ่งเเค่ไหนกัน

เเล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องโทษใคร โทษตัวเองที่ดิ้นร้นอยู่บนโลกนั่นเเหละ
ดิ้นร้นหาทางเเก้ร้อน โดยการทำให้โลกมันร้อนขึ้น
โอ้ยยยย! พูดก็ไม่รู้เรื่อง ก็โลกมันร้อนนี่หว่า
น้ำลายจะฟูมปาก ตับจะถลักออกมาเเตกข้างนอกเเล้ว
ร้อนเว้ยยยยย

ใจเย็นก่อนสัตว์โลก
เจ้ารู้รึไม่ ว่า สุขาอยู่หนใด
(ตรงไปเลี้ยวขวาก่อนถึงบันได)
ปลดปล่อยทุกอย่างออกมาา ทำใจให้สบาย
ไม่ต้องคิดถึงสิ่งใด เหมือนยามที่เจ้าปลดทุกข์

… .. …. . ..

ทุกสิ่งอย่างจะโล่งเย็นสบาย

อากาศร้อนจะกินอะไรก็ระวังหน่อย อาหารมันเสียง่าย
เเล้วเจ้าจะสบายมากไปจนลำบาก

(นี่คือจะบอกให้ระวังท้องเสียหรอ?!!!….)

รู้มั๊ย ใครที่มีความสุขที่สุดในโลกกก
(ไม่รู้)

นั่นซิ ใครมีความสุขที่สุดในโลก

…………………………(คิด)….

เราเอง

เราเองก็อยากมีความสุขที่สุดในโลก

จะมีความสุขต้องทำไงล่ะ?

(นั่นซิ..)

คิด
คิด
คิด
คิด
คิด
คิด
คิด

คิดไม่ออกว่ะ

ก็โลกมันร้อน

ด้วยความตะกละเมื่อตอนหัวค่ำเราอยากกินขนมจีนเลยซื้อน้ำยากะทิไว้กะจะกินตอนกลางคืน
แต่สภาพตอนนั้น ยัดอะไรลงท้องไม่ได้อีกเเล้ว เราก็นั่งรอไปซํกพักใหญ่
ปากเรามันก็อยากกินขนมจีนอ่ะ เเต่ท้องไม่ไหวเเล้ว
ก็พยายามจะอดทนไม่กิน เเต่เสียดายถ้าทิ้งไว้จะเสีย
เลยลุกขึ้นมากินพร้อมกับต้มไข่ด้วย ตอนกินก็อร่อยดี พอกินเสร็จ
พระเจ้า!! แน่นท้องมากค่ะ สุดๆเลย
โอ้ยยย….ความรู้สึกเเบบว่า ของที่อยู่ในท้องนี่ อีกสองวันจะย่อยหมดมั๊ย?
โอ้ววว! เราก็ทนไปซักพักนั่งดูหนังไป(ตอนนี้กกำลังบ้าเเฮร์รี่อยู่)พอหนังจบ
ทำไมยังไม่หายปวดท้องอิ่มว่ะ แถมยังรู้สึกถึงการย่อย และการเผาพลาญอาหารในกระเพาะ
Oh…. No! มันช่างทรมาน
ปิดไฟเข้านอนด้วยอาการท้องโครกคราก รู้สึกร้อนผ่าวในท้อง กว่าจะได้นอน…

ตื่นเช้ามา เหมือนจะดีขึ้นนิดนึง แต่รู้สึกเหมือนมันยังไม่หายไปสนิท เเถมยังเหนื่อย เมื่อย ล้า
เหมือนวิ่งมาร้อยรอบ สงสัยเพราะร่างกายเผาพลาญอาหารเยอะไป
วันนี้เลยไปนั่งเรียนเเบบวูบวาบในท้อง ทรมานไม่น้อยทีเดียว กว่าจะเรียนเสร็จบ่ายสอง
มันช่างยาวนานเหลือเกิน อารมณ์ก็พาลจะแปรบรวนไปด้วย

เรียนเสร็จได้เเทบจะเหาะกลับหอ พอถึงหออาการเหมือนจะแย่ลง ทรมานยิ่งนัก
ข้าวก็ยังไม่ได้กิน เห็นขนมเค้กกล้วยหอมหลังตู้เย็นขว้างมากินเลย ด้วยความชอบ
ก่อนจะกลับมาดูที่ถุงอีกครั้ง เพราะยังเหลืออีกสองอัน
พระเจ้า!!!!!! ทำไมสองอันนี้ขึ้นราเเล้วล่ะะะะะะะะะะะะะ!
ไม่นะที่เรากินไปปปปปปปปปป
OH GOD! help me…..
อะไรมันจะซวยซ้ำซ้อนแบบนี้ ท้องก็ยังไม่หายปวด ยังจะมายัดขนมปังราขึ้นเข้าไปอีก
นี่รึเมื่องพุทธ สวรรค์นี่เเกล้งกันชัด เราทีทั้งปวดทั้งแสบท้องอยู่เเทบจะหมดเเรงลานขึ้นเตียง
ด้วยความสงสารปนสมน้ำหน้าตัวเองนั้น พยายามนอนพักและหวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้น……

หลับไปสี่ห้าชั่วโมง สะดุดตื่นนึกได้ว่ามีงานต้องทำอีก ตั้งเเหกตาตื่นมาทำงานอีก
แต่โชคยังดีที่อาการเริ่มดีขึ้น แต่ท้องยังปวดเตือนอยู่เนื่องๆ ว่าอย่ากินเยอะนะ กินอะไรระวังหน่อย
เเถมยังไม่เตือนว่า ท้องว่าง หิวเเล้วหาไรกินด้วยนะ เราเองเลยไม่รู้จะทำตัวยังงัยเลย เดาอาการไม่ถูกจริงๆ
แล้วเราก็ออกไปกินข้าวกับเมทเราข้างนอก พยายามหาอะไรกินที่ไม่หนักหน่วงมาก
เเต่ด้วยความที่ปากอยากมือหยิบ เราก็อดร้นทนไม่ได้ที่จะซื้อขนมมากินอีก
พอเริ่มกินเยอะ ท้องก็เริ่มตอบสนอง เราพยายามกินให้น้อยเท่าที่จะทำได้
เเต่พอเอาอะไรเข้าปากเเล้วมันหยุดไม่ได้จริงเลย
ตอนนี้อาการปวดก็ยังทรงตัว ปวดนิดๆพอประทั่งชีวิต…

ต่อไปนี้ จะกินอะไรต้องคิดดีๆ อย่าสักแต่ว่ายัดเข้าปาก อย่าคิดแต่ว่าอยากกิน
ต้องคิดถึงท้อง คิดถึงเวลาที่กินด้วย ไม่งั้นจะทรมานแบบนี้อีก
……เสียงท้องกระเพาะลำไส้ เค้าบอกมา

บอกความรู้สึกของตัวเองออกมาไม่ถูกเลย

เบื่อหน่าย งุนงง สับสน ว้าวุ่น ….ฯลฯ

งานการที่ค้างไว้ก้อท่วมหัว เเต่ไม่ทำ ใจนึงก้ออยากทำให้เสร็จๆไปเเต่อีกใจก้ออย่าเพิ่งเลย

อยากพักเหนื่อย เเต่เราเหนื่อยอะไรหล่ะ หยุดมาหลายวันแล้วนะ

รึเพราะว่าเรายิ่งหยุดมาก ยิ่งพักมากยิ่งทำให้เรารู้สึกเหนื่อยกันแน่

แถมอารมณ์ตัวเองเองก้อยังเดาไม่ถูก

บางครั้งอยากยิ้ม แต่ก้อไม่ยิ้ม กลับทำตัวนิ่งเฉย

บางครั้งอยากนิ่ง แต่ก้อต้องยิ้มออกมา

เราเป็นอะไรเนี่ย บ้ารึป่าว

ความรู้สึกที่เราเขียนมาตอนนี้เองก็ยังรู้สึกแปลกอยู่เลย

เราความผ่อนคลายมากกว่านี้หรอ แต่เราก้อไม่ได้เครียดอะไรนิ

โอ้ยยิ่งพูดไปคิดไปยิ่งฟุ้งซ่าน

เหอๆ เราเริ่มที่จะเพ้อเจ้อแล้วหล่ะนะ

จริงๆการที่เราอยู่คนเดียวมากเกินไปอาจจะเป็นสาเหตุก้อได้นะ

แล้วนี่มันเป็นยังงัยหล่ะเนี่ย

…..>o<…..